ونیز با سس تارانتینو
سرمقاله این ماه را به قدیمیترین و به زعم برخی منتقدین مهمترین فستیوال بینالمللی ونیز اختصاص میدهم. فستیوالی که در سال 2000 ما هم با فیلم دایره ساخته جعفر پناهی توانستیم شیرطلایی (جایزه اول ونیز) را کسب کنیم.
ونیز یکی از شهرهای زیبای دنیاست که هر ساله اوایل ماه سپتامبر (شهریور) برگزار کننده مهمترین رویداد هنری جهان میباشد. از این حیث گفتم مهمترین رویداد هنری که اغلب رشتههای هنری را پوشش میدهد. مثلا در رقص مهمترین فستیوال محسوب میشود و بالرینهای زیادی را از سراسر جهان به شهر آبی ایتالیا میکشاند. امسال دوباره دارن آرنفسکی کارگردان خوش ذوق آمریکایی با فیلمی دیگر (قوی سیاه The Black Swan) بازگشته است. او در سال 2008 به زعم بنده بهترین فیلم سال یعنی کشتیگیر The Wrestler را ساخت و جوایز شصت و پنجمین دوره ونیز را به شایستگی درو کرد. این بار فیلمش در مورد بالرینها است. ونیز هم که خواستگاه این هنر به شمار میرود و در نتیجه فیلم قوی سیاه به عنوان افتتاح کننده بخش اصلی این دوره انتخاب شده است.
از نکات جالب شصت و هفتمین دوره ونیز، حضور کوئنتین تارانتینو نابغه فیلمسازی به عنوان ریاست هیئت داوران کن است. هر جا که او حضور دارد باید شاهد انتخابهای متفاوت و هیجانات بیشتر باشیم. فستیوالی که او و رابرت رودریگز در آستین تگزاس به راه انداختند یکی از مهیجترین جشنوارههاست که برای علاقهمندان از نیمهشب فیلمهایی را روی پرده نمایش میدهند که رنگ پرده را یا ندیدهاند یا به صورت محدود بر پرده نقرهای دیده شدهاند.
شخصا از سال 2007 که تریلر ساطور Machete در ابتدای دوفیلم با یک بلیط Grindhouse اکران شد منتظر فیلمی بودم که رودریگز نوید آن را داده بود. خبرها حاکی از این بود که رودریگز فیلمش را به جشنواره فیلم کن خواهد برد اما تدوین فیلمش آماده نبود یا شاید اصلا قصد این را نداشته که فیلم را به کن ببرد. رودریگز و تارانتینو استاد کارهای غیرمنتظره هستند. رودریگز فیلمش را به فستیوال Comic-Con برد اما وقتی همگان آماده دیدن فیلمش در سالن بودند تنها چند پیام بازرگانی به همراه هشت دقیقه از فیلمش را تماشا کردند. منتقدی از «فیلم کامنت» نوشت همین هشت دقیقه هم ما را بسیار هیجان زده کرده بود و آماده نمایش عمومی آن هستیم. پس از کن تنها جشنوارهای که در حد نام او میبود فستیوال ونیز است. اما پس از اینکه تارانتینو به عنوان ریاست هیئت داوران انتخاب شد همه معادلات به هم خورد! تارانتینو خود تهیه کننده فیلم میباشد، پس فیلم نمیتواند در بخش رقابتی شرکت کند.
تارانتینو از بدو انتخابش به عنوان ریاست هیئت داوران طعم خود را به این جشنواره فیلم بینالمللی تزریق کرد. در این دوره از دستاوردهای یک عمر تلاش جان وو فیلمسازی که تارانتینو همیشه فیلمها و سبکش را تحسین کرده تقدیر میشود. در بخش انتخاب هم قرار بر این شد فیلم ساطور ساخته رابرت رودریگز افتتاح کننده بخش غیررقابتی ونیز باشد. پس نخستین کسانی که تا ساعاتی دیگر قدم بر فرش قرمز فستیوال ونیز میگذارند خود تارانتینو و عوامل فیلم رودریگز میباشند.
امسال هم نامهای بزرگی در لیست منتخبین جشنواره دیده میشود که باید منتظر ماند و دید چه فیلمی میتواند نظر تارانتینو و دیگر داوران را جلب کند. اگر آکادمی هنر را در این مدت دنبال کنید از وقایع و فیلمهایی که در هر روز اکران میشوند مطلع خواهید شد.
