سینما ممنوع !

سلام خدمت دوستان عزیز

دوست نداشتم این مطلب بنویسم ولی واقعا قلمم به من این اجازه رو نداد و با اینکه سر نداشت شروع کرد به نوشتن .

به نام خدا

این روزا خیلی از جلوی سینما رد میشم ولی دوست ندارم برم سینما ! نمیدونم چرا اما دیگه سینما برای من ارزشی نداره!

آخه چرا این همه فیلم چرت باید اکران بشه ؟

چرا ما توی سینمامون یکبار یک مستند نباید ببینیم ؟

چرا ما یک بار نباید به خاطره سینما ، سینما بریم ؟

چرا یک فیلم خوبم که می آد مردم ازش استقبال نمیکنن؟

چرا فقط باید چشم سبزا رو پرده باشن ؟

و چراهای دیگه ...

راستش سوال زیاد دارم اما این قلمی که خودش شروع کرد دیگه تاب نوشتن نداره چون اونم خجالت می کشه


امروز ، فردا ، پس فردا

امروز ، فردا ، پس فردا

 

می نشینم  کنج خانه                                     افسوس ، افسوس ،افسوس

 

به هر چیزی که دور و برم می بینم خاطرات دوباره به یادم می آید .

 

میخواهم از این جا بروم اما نمی دانم کی                      امروز ، فردا ، پس فردا

 

دلم نمی آید بروم اساسا چه کنم                    افسوس ،افسوس ، افسوس

 

چمدان لب در                   پدرم گریه میکند              برادرم ناراحت    

 

شاید بیایم شاید نیایم               

                                                                        امروز ، فردا  ، پس فردا           

 

هفت سین مرده

امسال اولین سالی بود که کسی نبود سفره هفت سین بندازه ! هر کدوممون یک

طرف بودیم یکی شهرستان بود ، یکی پی کار اون یکی دنبال آیندش و  دنبال کارای

خودش ... تنها کسی که دنبال چیزی نبود کوچیکه بود چون کوچیک بود و کوچیکی

دست اون نبود ، از کوچیکی به بزرگی نرسیده  بود . خدا کنه بزرگ بشه و پی یک

هدفی بره تا دوران کوچیکیش تموم بشه . هر کدوم از سینای سفره کم باشه انگار

سفره کامل نیست ؛ زندگانی سین اول بود که رفت ... خوشبختی سین دوم بود

که نه اومد نه رفت ، ما رنگشو ندیدیم و سین سوم هدف بود که از اول سر سفره

نبود و گرنه اینطوری نمی شد اگه خوشبختی سین نداره اشکال نداره اگه

خوشبختی تصویر نداره و فقط یک کلمس اشکال نداره مهم اینه که خیلی سین

توی خودش جمع کرد، سینایی که میتونه   سفره ی تموم ایرانیا رو پر کنه . به امید

روزی که سر هر سفره ای سین خوشبختی باشه                                                                                                                                و دیگر هیچ...